ਨਾਨਕ ਬੋਲਣੁ ਝਖਣਾ ਦੁਖ ਛਡਿ ਮੰਗੀਅਹਿ ਸੁਖ · ਅੰਗ 149

ਮਃ ੧ ॥

mahalaa 1 |

First Mehl:

ਨਾਨਕ ਬੋਲਣੁ ਝਖਣਾ ਦੁਖ ਛਡਿ ਮੰਗੀਅਹਿ ਸੁਖ ॥

naanak bolan jhakhanaa dukh chhadd mangeeeh sukh |

O Nanak, it is absurd to ask to be spared from pain by begging for comfort.

ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਦੁਇ ਦਰਿ ਕਪੜੇ ਪਹਿਰਹਿ ਜਾਇ ਮਨੁਖ ॥

sukh dukh due dar kaparre pahireh jaae manukh |

Pleasure and pain are the two garments given, to be worn in the Court of the Lord.

ਜਿਥੈ ਬੋਲਣਿ ਹਾਰੀਐ ਤਿਥੈ ਚੰਗੀ ਚੁਪ ॥੨॥

jithai bolan haareeai tithai changee chup |2|

Where you are bound to lose by speaking, there, you ought to remain silent. ||2||