ਦਸ ਬਾਲਤਣਿ ਬੀਸ ਰਵਣਿ ਤੀਸਾ ਕਾ ਸੁੰਦਰੁ ਕਹਾਵੈ · ਅੰਗ 138

ਮਃ ੧ ॥

mahalaa 1 |

First Mehl:

ਦਸ ਬਾਲਤਣਿ ਬੀਸ ਰਵਣਿ ਤੀਸਾ ਕਾ ਸੁੰਦਰੁ ਕਹਾਵੈ ॥

das baalatan bees ravan teesaa kaa sundar kahaavai |

At the age of ten, he is a child; at twenty, a youth, and at thirty, he is called handsome.

ਚਾਲੀਸੀ ਪੁਰੁ ਹੋਇ ਪਚਾਸੀ ਪਗੁ ਖਿਸੈ ਸਠੀ ਕੇ ਬੋਢੇਪਾ ਆਵੈ ॥

chaaleesee pur hoe pachaasee pag khisai satthee ke bodtepaa aavai |

At forty, he is full of life; at fifty, his foot slips, and at sixty, old age is upon him.

ਸਤਰਿ ਕਾ ਮਤਿਹੀਣੁ ਅਸੀਹਾਂ ਕਾ ਵਿਉਹਾਰੁ ਨ ਪਾਵੈ ॥

satar kaa matiheen aseehaan kaa viauhaar na paavai |

At seventy, he loses his intellect, and at eighty, he cannot perform his duties.

ਨਵੈ ਕਾ ਸਿਹਜਾਸਣੀ ਮੂਲਿ ਨ ਜਾਣੈ ਅਪ ਬਲੁ ॥

navai kaa sihajaasanee mool na jaanai ap bal |

At ninety, he lies in his bed, and he cannot understand his weakness.

ਢੰਢੋਲਿਮੁ ਢੂਢਿਮੁ ਡਿਠੁ ਮੈ ਨਾਨਕ ਜਗੁ ਧੂਏ ਕਾ ਧਵਲਹਰੁ ॥੩॥

dtandtolim dtoodtim dditth mai naanak jag dhooe kaa dhavalahar |3|

After seeking and searching for such a long time, O Nanak, I have seen that the world is just a mansion of smoke. ||3||