ਸ਼ਬਦ · ਅੰਗ 291–292
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ
ਅੰਗ 291
ਜਹ ਆਪਿ ਰਚਿਓ ਪਰਪੰਚੁ ਅਕਾਰੁ ॥
jeh aap rachio parapanch akaar |
When He Himself fashioned the visible world of the creation,
ਤਿਹੁ ਗੁਣ ਮਹਿ ਕੀਨੋ ਬਿਸਥਾਰੁ ॥
tihu gun meh keeno bisathaar |
he made the world subject to the three dispositions.
ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਤਹ ਭਈ ਕਹਾਵਤ ॥
paap pun teh bhee kahaavat |
Sin and virtue then began to be spoken of.
ਅੰਗ 292
ਕੋਊ ਨਰਕ ਕੋਊ ਸੁਰਗ ਬੰਛਾਵਤ ॥
koaoo narak koaoo surag banchhaavat |
Some have gone to hell, and some yearn for paradise.
ਆਲ ਜਾਲ ਮਾਇਆ ਜੰਜਾਲ ॥
aal jaal maaeaa janjaal |
Worldly snares and entanglements of Maya,
ਹਉਮੈ ਮੋਹ ਭਰਮ ਭੈ ਭਾਰ ॥
haumai moh bharam bhai bhaar |
egotism, attachment, doubt and loads of fear;
ਦੂਖ ਸੂਖ ਮਾਨ ਅਪਮਾਨ ॥
dookh sookh maan apamaan |
pain and pleasure, honor and dishonor
ਅਨਿਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੀਓ ਬਖੵਾਨ ॥
anik prakaar keeo bakhayaan |
these came to be described in various ways.
ਆਪਨ ਖੇਲੁ ਆਪਿ ਕਰਿ ਦੇਖੈ ॥
aapan khel aap kar dekhai |
He Himself creates and beholds His own drama.
ਖੇਲੁ ਸੰਕੋਚੈ ਤਉ ਨਾਨਕ ਏਕੈ ॥੭॥
khel sankochai tau naanak ekai |7|
He winds up the drama, and then, O Nanak, He alone remains. ||7||