ਅੰਗ 936 · ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ

ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਰਿ ਮੁਏ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਦੁਖੁ ਭਾਲਿ ॥

meree meree kar mue vin naavai dukh bhaal |

Crying out, "Mine, mine!", they have died, but without the Name, they find only pain.

ਤੁਕ 1

ਗੜ ਮੰਦਰ ਮਹਲਾ ਕਹਾ ਜਿਉ ਬਾਜੀ ਦੀਬਾਣੁ ॥

garr mandar mahalaa kahaa jiau baajee deebaan |

So where are their forts, mansions, palaces and courts? They are like a short story.

ਤੁਕ 2

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਵਿਣੁ ਝੂਠਾ ਆਵਣ ਜਾਣੁ ॥

naanak sache naam vin jhootthaa aavan jaan |

O Nanak, without the True Name, the false just come and go.

ਤੁਕ 3

ਆਪੇ ਚਤੁਰੁ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਆਪੇ ਜਾਣੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥੪੨॥

aape chatur saroop hai aape jaan sujaan |42|

He Himself is clever and so very beautiful; He Himself is wise and all-knowing. ||42||

ਤੁਕ 4

ਜੋ ਆਵਹਿ ਸੇ ਜਾਹਿ ਫੁਨਿ ਆਇ ਗਏ ਪਛੁਤਾਹਿ ॥

jo aaveh se jaeh fun aae ge pachhutaeh |

Those who come, must go in the end; they come and go, regretting and repenting.

ਤੁਕ 5

ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਮੇਦਨੀ ਘਟੈ ਨ ਵਧੈ ਉਤਾਹਿ ॥

lakh chauraaseeh medanee ghattai na vadhai utaeh |

They will pass through 8.4 millions species; this number does not decrease or rise.

ਤੁਕ 6

ਸੇ ਜਨ ਉਬਰੇ ਜਿਨ ਹਰਿ ਭਾਇਆ ॥

se jan ubare jin har bhaaeaa |

They alone are saved, who love the Lord.

ਤੁਕ 7

ਧੰਧਾ ਮੁਆ ਵਿਗੂਤੀ ਮਾਇਆ ॥

dhandhaa muaa vigootee maaeaa |

Their worldly entanglements are ended, and Maya is conquered.

ਤੁਕ 8

ਜੋ ਦੀਸੈ ਸੋ ਚਾਲਸੀ ਕਿਸ ਕਉ ਮੀਤੁ ਕਰੇਉ ॥

jo deesai so chaalasee kis kau meet kareo |

Whoever is seen, shall depart; who should I make my friend?

ਤੁਕ 9

ਜੀਉ ਸਮਪਉ ਆਪਣਾ ਤਨੁ ਮਨੁ ਆਗੈ ਦੇਉ ॥

jeeo sampau aapanaa tan man aagai deo |

I dedicate my soul, and place my body and mind in offering before Him.

ਤੁਕ 10

ਅਸਥਿਰੁ ਕਰਤਾ ਤੂ ਧਣੀ ਤਿਸ ਹੀ ਕੀ ਮੈ ਓਟ ॥

asathir karataa too dhanee tis hee kee mai ott |

You are eternally stable, O Creator, Lord and Master; I lean on Your Support.

ਤੁਕ 11

ਗੁਣ ਕੀ ਮਾਰੀ ਹਉ ਮੁਈ ਸਬਦਿ ਰਤੀ ਮਨਿ ਚੋਟ ॥੪੩॥

gun kee maaree hau muee sabad ratee man chott |43|

Conquered by virtue, egotism is killed; imbued with the Word of the Shabad, the mind rejects the world. ||43||

ਤੁਕ 12

ਰਾਣਾ ਰਾਉ ਨ ਕੋ ਰਹੈ ਰੰਗੁ ਨ ਤੁੰਗੁ ਫਕੀਰੁ ॥

raanaa raau na ko rahai rang na tung fakeer |

Neither the kings nor the nobles will remain; neither the rich nor the poor will remain.

ਤੁਕ 13

ਵਾਰੀ ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਕੋਇ ਨ ਬੰਧੈ ਧੀਰ ॥

vaaree aapo aapanee koe na bandhai dheer |

When one's turn comes, no one can stay here.

ਤੁਕ 14

ਰਾਹੁ ਬੁਰਾ ਭੀਹਾਵਲਾ ਸਰ ਡੂਗਰ ਅਸਗਾਹ ॥

raahu buraa bheehaavalaa sar ddoogar asagaah |

The path is difficult and treacherous; the pools and mountains are impassable.

ਤੁਕ 15

ਮੈ ਤਨਿ ਅਵਗਣ ਝੁਰਿ ਮੁਈ ਵਿਣੁ ਗੁਣ ਕਿਉ ਘਰਿ ਜਾਹ ॥

mai tan avagan jhur muee vin gun kiau ghar jaah |

My body is filled with faults; I am dying of grief. Without virtue, how can I enter my home?

ਤੁਕ 16

ਗੁਣੀਆ ਗੁਣ ਲੇ ਪ੍ਰਭ ਮਿਲੇ ਕਿਉ ਤਿਨ ਮਿਲਉ ਪਿਆਰਿ ॥

guneea gun le prabh mile kiau tin milau piaar |

The virtuous take virtue, and meet God; how can I meet them with love?

ਤੁਕ 17

ਤਿਨ ਹੀ ਜੈਸੀ ਥੀ ਰਹਾਂ ਜਪਿ ਜਪਿ ਰਿਦੈ ਮੁਰਾਰਿ ॥

tin hee jaisee thee rahaan jap jap ridai muraar |

If ony I could be like them, chanting and meditating within my heart on the Lord.

ਤੁਕ 18

ਅਵਗੁਣੀ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਗੁਣ ਭੀ ਵਸਹਿ ਨਾਲਿ ॥

avagunee bharapoor hai gun bhee vaseh naal |

He is overflowing with faults and demerits, but virtue dwells within him as well.

ਤੁਕ 19

ਵਿਣੁ ਸਤਗੁਰ ਗੁਣ ਨ ਜਾਪਨੀ ਜਿਚਰੁ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥੪੪॥

vin satagur gun na jaapanee jichar sabad na kare beechaar |44|

Without the True Guru, he does not see God's Virtues; he does not chant the Glorious Virtues of God. ||44||

ਤੁਕ 20

ਲਸਕਰੀਆ ਘਰ ਸੰਮਲੇ ਆਏ ਵਜਹੁ ਲਿਖਾਇ ॥

lasakareea ghar samale aae vajahu likhaae |

God's soldiers take care of their homes; their pay is pre-ordained, before they come into the world.

ਤੁਕ 21

ਕਾਰ ਕਮਾਵਹਿ ਸਿਰਿ ਧਣੀ ਲਾਹਾ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥

kaar kamaaveh sir dhanee laahaa palai paae |

They serve their Supreme Lord and Master, and obtain the profit.

ਤੁਕ 22

ਲਬੁ ਲੋਭੁ ਬੁਰਿਆਈਆ ਛੋਡੇ ਮਨਹੁ ਵਿਸਾਰਿ ॥

lab lobh buriaaeea chhodde manahu visaar |

They renounce greed, avarice and evil, and forget them from their minds.

ਤੁਕ 23

ਗੜਿ ਦੋਹੀ ਪਾਤਿਸਾਹ ਕੀ ਕਦੇ ਨ ਆਵੈ ਹਾਰਿ ॥

garr dohee paatisaah kee kade na aavai haar |

In the fortress of the body, they announce the victory of their Supreme King; they are never ever vanquished.

ਤੁਕ 24

ਚਾਕਰੁ ਕਹੀਐ ਖਸਮ ਕਾ ਸਉਹੇ ਉਤਰ ਦੇਇ ॥

chaakar kaheeai khasam kaa sauhe utar dee |

One who calls himself a servant of his Lord and Master, and yet speaks defiantly to Him,

ਤੁਕ 25

ਵਜਹੁ ਗਵਾਏ ਆਪਣਾ ਤਖਤਿ ਨ ਬੈਸਹਿ ਸੇਇ ॥

vajahu gavaae aapanaa takhat na baiseh see |

shall forfeit his pay, and not be seated upon the throne.

ਤੁਕ 26

ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਥਿ ਵਡਿਆਈਆ ਜੈ ਭਾਵੈ ਤੈ ਦੇਇ ॥

preetam hath vaddiaaeea jai bhaavai tai dee |

Glorious greatness rests in the hands of my Beloved; He gives, according to the Pleasure of His Will.

ਤੁਕ 27

ਆਪਿ ਕਰੇ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ਕਰੇਇ ॥੪੫॥

aap kare kis aakheeai avar na koe karee |45|

He Himself does everything; who else should we address? No one else does anything. ||45||

ਤੁਕ 28

ਬੀਜਉ ਸੂਝੈ ਕੋ ਨਹੀ ਬਹੈ ਦੁਲੀਚਾ ਪਾਇ ॥

beejau soojhai ko nahee bahai duleechaa paae |

I cannot conceive of any other, who could be seated upon the royal cushions.

ਤੁਕ 29

ਨਰਕ ਨਿਵਾਰਣੁ ਨਰਹ ਨਰੁ ਸਾਚਉ ਸਾਚੈ ਨਾਇ ॥

narak nivaaran narah nar saachau saachai naae |

The Supreme Man of men eradicates hell; He is True, and True is His Name.

ਤੁਕ 30

ਵਣੁ ਤ੍ਰਿਣੁ ਢੂਢਤ ਫਿਰਿ ਰਹੀ ਮਨ ਮਹਿ ਕਰਉ ਬੀਚਾਰੁ ॥

van trin dtoodtat fir rahee man meh krau beechaar |

I wandered around searching for Him in the forests and meadows; I contemplate Him within my mind.

ਤੁਕ 31

ਲਾਲ ਰਤਨ ਬਹੁ ਮਾਣਕੀ ਸਤਿਗੁਰ ਹਾਥਿ ਭੰਡਾਰੁ ॥

laal ratan bahu maanakee satigur haath bhanddaar |

The treasures of myriads of pearls, jewels and emeralds are in the hands of the True Guru.

ਤੁਕ 32

ਊਤਮੁ ਹੋਵਾ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲੈ ਇਕ ਮਨਿ ਏਕੈ ਭਾਇ ॥

aootam hovaa prabh milai ik man ekai bhaae |

Meeting with God, I am exalted and elevated; I love the One Lord single-mindedly.

ਤੁਕ 33

ਨਾਨਕ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਸਿ ਮਿਲੇ ਲਾਹਾ ਲੈ ਪਰਥਾਇ ॥

naanak preetam ras mile laahaa lai parathaae |

O Nanak, one who lovingly meets with his Beloved, earns profit in the world hereafter.

ਤੁਕ 34

ਰਚਨਾ ਰਾਚਿ ਜਿਨਿ ਰਚੀ ਜਿਨਿ ਸਿਰਿਆ ਆਕਾਰੁ ॥

rachanaa raach jin rachee jin siriaa aakaar |

He who created and formed the creation, made your form as well.

ਤੁਕ 35

ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੇਅੰਤੁ ਧਿਆਈਐ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ॥੪੬॥

guramukh beant dhiaaeeai ant na paaraavaar |46|

As Gurmukh, meditate on the Infinite Lord, who has no end or limitation. ||46||

ਤੁਕ 36

ੜਾੜੈ ਰੂੜਾ ਹਰਿ ਜੀਉ ਸੋਈ ॥

rraarrai roorraa har jeeo soee |

Rharha: The Dear Lord is beautiful;

ਤੁਕ 37

ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਰਾਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥

tis bin raajaa avar na koee |

There is no other king, except Him.

ਤੁਕ 38

ੜਾੜੈ ਗਾਰੁੜੁ ਤੁਮ ਸੁਣਹੁ ਹਰਿ ਵਸੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥

rraarrai gaarurr tum sunahu har vasai man maeh |

Rharha: Listen to the spell, and the Lord will come to dwell in your mind.

ਤੁਕ 39

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਮਤੁ ਕੋ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਹਿ ॥

gur parasaadee har paaeeai mat ko bharam bhulaeh |

By Guru's Grace, one finds the Lord; do not be deluded by doubt.

ਤੁਕ 40

ਸੋ ਸਾਹੁ ਸਾਚਾ ਜਿਸੁ ਹਰਿ ਧਨੁ ਰਾਸਿ ॥

so saahu saachaa jis har dhan raas |

He alone is the true banker, who has the capital of the wealth of the Lord.

ਤੁਕ 41

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪੂਰਾ ਤਿਸੁ ਸਾਬਾਸਿ ॥

guramukh pooraa tis saabaas |

The Gurmukh is perfect - applaud him!

ਤੁਕ 42

ਰੂੜੀ ਬਾਣੀ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਗੁਰਸਬਦੀ ਬੀਚਾਰਿ ॥

roorree baanee har paaeaa gurasabadee beechaar |

Through the beautiful Word of the Guru's Bani, the Lord is obtained; contemplate the Word of the Guru's Shabad.

ਤੁਕ 43