ਸ਼ਬਦ · ਅੰਗ 280–281
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ
ਅੰਗ 280
ਸਭ ਘਟ ਤਿਸ ਕੇ ਓਹੁ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥
sabh ghatt tis ke ohu karanaihaar |
All hearts are His; He is the Creator.
ਸਦਾ ਸਦਾ ਤਿਸ ਕਉ ਨਮਸਕਾਰੁ ॥
sadaa sadaa tis kau namasakaar |
Forever and ever, I bow to Him in reverence.
ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਹੁ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ॥
prabh kee usatat karahu din raat |
Praise God, day and night.
ਤਿਸਹਿ ਧਿਆਵਹੁ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ॥
tiseh dhiaavahu saas giraas |
Meditate on Him with every breath and morsel of food.
ਸਭੁ ਕਛੁ ਵਰਤੈ ਤਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ॥
sabh kachh varatai tis kaa keea |
Everything happens as He wills.
ਜੈਸਾ ਕਰੇ ਤੈਸਾ ਕੋ ਥੀਆ ॥
jaisaa kare taisaa ko theea |
As He wills, so people become.
ਅਪਨਾ ਖੇਲੁ ਆਪਿ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥
apanaa khel aap karanaihaar |
He Himself is the play, and He Himself is the actor.
ਦੂਸਰ ਕਉਨੁ ਕਹੈ ਬੀਚਾਰੁ ॥
doosar kaun kahai beechaar |
Who else can speak or deliberate upon this?
ਅੰਗ 281
ਜਿਸ ਨੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੈ ਤਿਸੁ ਆਪਨ ਨਾਮੁ ਦੇਇ ॥
jis no kripaa karai tis aapan naam dee |
He Himself gives His Name to those, upon whom He bestows His Mercy.
ਬਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕ ਜਨ ਸੇਇ ॥੮॥੧੩॥
baddabhaagee naanak jan see |8|13|
Very fortunate, O Nanak, are those people. ||8||13||