ਸ਼ਬਦ · ਅੰਗ 278–279
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ
ਅੰਗ 278
ਸਹਸ ਖਟੇ ਲਖ ਕਉ ਉਠਿ ਧਾਵੈ ॥
sehas khatte lakh kau utth dhaavai |
Earning a thousand, he runs after a hundred thousand.
ਅੰਗ 279
ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਨ ਆਵੈ ਮਾਇਆ ਪਾਛੈ ਪਾਵੈ ॥
tripat na aavai maaeaa paachhai paavai |
Satisfaction is not obtained by chasing after Maya.
ਅਨਿਕ ਭੋਗ ਬਿਖਿਆ ਕੇ ਕਰੈ ॥
anik bhog bikhiaa ke karai |
He may enjoy all sorts of corrupt pleasures,
ਨਹ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵੈ ਖਪਿ ਖਪਿ ਮਰੈ ॥
neh tripataavai khap khap marai |
but he is still not satisfied; he indulges again and again, wearing himself out, until he dies.
ਬਿਨਾ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀ ਕੋਊ ਰਾਜੈ ॥
binaa santokh nahee koaoo raajai |
Without contentment, no one is satisfied.
ਸੁਪਨ ਮਨੋਰਥ ਬ੍ਰਿਥੇ ਸਭ ਕਾਜੈ ॥
supan manorath brithe sabh kaajai |
Like the objects in a dream, all his efforts are in vain.
ਨਾਮ ਰੰਗਿ ਸਰਬ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥
naam rang sarab sukh hoe |
Through the love of the Naam, all peace is obtained.
ਬਡਭਾਗੀ ਕਿਸੈ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥
baddabhaagee kisai paraapat hoe |
Only a few obtain this, by great good fortune.
ਕਰਨ ਕਰਾਵਨ ਆਪੇ ਆਪਿ ॥
karan karaavan aape aap |
He Himself is Himself the Cause of causes.
ਸਦਾ ਸਦਾ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਜਾਪਿ ॥੫॥
sadaa sadaa naanak har jaap |5|
Forever and ever, O Nanak, chant the Lord's Name. ||5||